در طرح تعمیر و نگهداری تجهیزات پتروشیمی، سه جنبه حیاتی عبارتند از: طبقه بندی تجهیزات اولیه و انطباق چرخه،-مستندات اجرای فرآیند، و کالیبراسیون دینامیکی بعدی، که مستقیماً اثربخشی برنامه تعمیر و نگهداری را تعیین می کند.
مرحله اولیه: طبقه بندی دقیق تجهیزات و انطباق چرخه
- این پایه اصلی کل برنامه تعمیر و نگهداری و همچنین بیشترین خطا-جنبه است:
- تجهیزات پتروشیمی متنوع هستند، از راکتورهای اصلی گرفته تا خطوط لوله کمکی معمولی، با سطوح بسیار متفاوتی از اهمیت. بدون مدیریت طبقه بندی شده، منابع یا برای تجهیزات بی اهمیت تلف می شوند یا خطرات مرتبط با تجهیزات اصلی نادیده گرفته می شوند.
- یک اشتباه رایج، کپی کردن مستقیم چرخه های سازنده اصلی بدون تطبیق با شرایط عملیاتی است: تجهیزاتی که در دمای{0}}بالا، فشار- و محیط های خورنده برای مدت طولانی کار می کنند باید چرخه تعمیر و نگهداری کوتاه تری داشته باشند. تمدید چرخه‌های{2}}تجهیزات با فرکانس پایین و غیرفعال هزینه‌ها را کاهش می‌دهد. عدم تنظیم می تواند منجر به تعمیر و نگهداری ناکافی شود که باعث اختلال در عملکرد یا هدر رفتن بیش از حد منابع نگهداری می شود.
فرآیند: سوابق تعمیر و نگهداری کامل و تکالیف مسئولیت پاک
تعمیر و نگهداری بدون سوابق بی اثر است:
- سوابق کامل زمان‌های تعمیر و نگهداری، قطعات تعویض‌شده و ناهنجاری‌های شناسایی‌شده برای جمع‌آوری داده‌های عملیاتی تجهیزات و ایجاد مبنایی برای تنظیمات چرخه بعدی ضروری هستند. بدون سوابق، ردیابی علت نقص یا بهینه سازی طرح غیرممکن است.
- مسئولیت باید به طور واضح به موقعیت های خاص اختصاص داده شود: تعمیر و نگهداری معمول باید به اپراتور در حال انجام وظیفه و نگهداری برنامه ریزی شده به تیم تعمیر و نگهداری اختصاص داده شود. این امر از خلأ جلوگیری می کند که در آن "همه مسئول هستند، اما هیچ کس واقعاً مسئول نیست"، که می تواند به راحتی منجر به مشکلات بالقوه نادیده گرفته شود.