فولاد با استحکام کم-آلیاژی-در حال حاضر پرکاربردترین ماده در تجهیزات پتروشیمی است.
- دلایل کلیدی: فولاد کم{0}}آلیاژی- با استحکام پایین کاملاً نیازهای مواد جامع تجهیزات پتروشیمی را برآورده می کند:
- عملکرد متعادل: تنها با مقدار کمی از عناصر آلیاژی (مانند منگنز، سی، کروم، و غیره)، به طور قابل توجهی استحکام و مقاومت در برابر خوردگی را بهبود می بخشد و در عین حال قابلیت ماشینکاری و جوش پذیری خوب فولاد کربنی را حفظ می کند و نیازهای اکثر تجهیزات پتروشیمی معمولی مانند مخازن تحت فشار، مخازن ذخیره سازی، خطوط لوله و برج ها را برآورده می کند.
- هزینه قابل کنترل: در مقایسه با فولاد ضد زنگ و آلیاژهای خاص، هزینه کمتر و مقرون به صرفه‌تر است و برای کاربردهای{0} در مقیاس بزرگ مناسب است.
محدودیت های کاربرد سایر مواد:
- فولاد ضد زنگ: مقاومت در برابر خوردگی عالی اما هزینه بالا. فقط در سناریوهای خاص با محیط های بسیار خورنده مانند گوگرد و کلر استفاده می شود که کاربرد آن را محدود می کند.
- فولاد مقاوم در برابر حرارت-: فقط برای شرایط دمای بالا{1} ویژه (مانند لوله‌های کوره‌های پیرولیز). یک سناریو-مواد خاص، که در تجهیزات عمومی استفاده نمی شود.
- فولاد کربنی-با کیفیت بالا: استحکام ناکافی و مقاومت در برابر خوردگی، سازگاری با شرایط پیچیده فشار-و خورنده تجهیزات پتروشیمی را دشوار می‌کند. دامنه کاربرد آن به تدریج در حال کاهش است.