ابتدا تجهیزات را طبقه بندی و اولویت بندی کنید. تجهیزات متالورژی متنوع هستند و یک رویکرد-یک اندازه-براساس همه- تعمیر و نگهداری نامناسب است. ابتدا تجهیزات را بر اساس تأثیر آن بر تولید طبقه بندی کنید:
تجهیزات بحرانی: تجهیزاتی که مستقیماً تداوم تولید را تعیین می‌کنند، مانند مبدل‌ها، کوره‌های بلند، ماشین‌های ریخته‌گری پیوسته و کارخانه‌های نورد هسته، باید دارای بالاترین اولویت و دقیق‌ترین برنامه‌های نگهداری باشند.
تجهیزات مهم: تجهیزات کمکی که از فرآیندهای اصلی تولید پشتیبانی می کنند، مانند سیستم های خنک کننده، سیستم های هیدرولیک و سیستم های تامین اکسیژن، باید اولویت کمتری داشته باشند و تحت تعمیر و نگهداری منظم قرار گیرند.
تجهیزات عمومی: تجهیزات کمکی غیر هسته ای، مانند تأسیسات حذف گرد و غبار و روشنایی عمومی، باید در صورت نیاز نگهداری شوند.
پس از طبقه بندی، پارامترهای اصلی، تاریخچه خطا و شرایط عملیاتی هر قطعه از تجهیزات را بررسی کنید تا مبنایی برای توسعه برنامه بعدی فراهم کنید.
موارد نگهداری و استانداردهای بازرسی را اصلاح کنید.
هر مورد تعمیر و نگهداری باید دارای محتوا و استانداردهای پذیرش به وضوح تعریف شده باشد تا از عملیات مبهم جلوگیری شود. به عنوان مثال، تعمیر و نگهداری مبدل باید به وضوح شامل موارد زیر باشد: بازرسی و وصله پوشش کوره، نظارت بر فشار و جریان آب سیستم خنک کننده، تشخیص سایش نازل لنس اکسیژن، و روانکاری مکانیزم کج شدن کوره.
در عین حال، استانداردهای پذیرش باید به وضوح تعریف شوند: نرخ نشت خط لوله آب خنک کننده بیش از 0.1 لیتر در دقیقه، دمای نقطه اتصال الکترود بیش از 120 درجه نباشد، تا اطمینان حاصل شود که تعمیر و نگهداری امکان پذیر و قابل قبول است.